صهبای رضوان

این شعر زیبا تقدیم به همه ی شما .

می‌توان از آب و نان، وز جان خود حتی گذشت

ممكن اما نیست مجنون بود و از لیلا گذشت

عاشقان را خرقه‌ای پوشیدنی جز چشم نیست

یا ز خیر عشق، یا می‌باید از دنیا گذشت

در غمت ـ ای دوست ـ كافر هم نبیند روز حشر

آنچه در یك چشم بنهادن به هم بر ما گذشت

سخت می‌گیرد به حال خلق از بس زندگی

برنمی‌گردد به دنیا هركه از دنیا گذشت

كشتی دریای غم‌ها نیست جز آشفتگی

موج باید بود تا بتوان از این دریا گذشت

یکی از پیام های مطلب قبلی وبلاگم جمله ی بسیار زیبای زیر بود که انگار از زبون خودم نوشته شده بود .

دم دکتر شریعتی گرم که حرف دلم و زد و تشکر از وبلاگ ستاره های شب من .

بگذار هر كجا تنفر است بذر عشق بكارم

هر كجا آزادگي هست ببخشايم

و هر كجا غم هست شادي نثار كنم

الهي ! توفيقم ده كه بيش از طلب همدلي ، همدلي كنم

بيش از آنكه دوستم بدارند دوست بدارم

زيرا در عطا كردن است كه ستوده مي شويم

و در بخشيدن است كه بخشيده مي شويم

دكتر شريعتي

۱- این جمله تقدیم همه ی شما خوبان :

روزي دانشمندى آزمايش جالبى انجام داد. او يك آكواريوم ساخت و با قرار دادن يک ديوار شيشه‌اى در وسط آكواريوم آن ‌را به دو بخش تقسيم ‌کرد.
در يک بخش، ماهى بزرگى قرار داد و در بخش ديگر ماهى کوچکى که غذاى مورد علاقه ماهى بزرگتر بود..
ماهى کوچک، تنها غذاى ماهى بزرگ بود و دانشمند به او غذاى ديگرى نمى‌داد.
او براى شکار ماهى کوچک، بارها و بارها به سويش حمله برد ولى هر بار با ديوار نامرئي كه وجود داشت برخورد مى‌کرد، همان ديوار شيشه‌اى که او را از غذاى مورد علاقه‌اش جدا مى‌کرد…
پس از مدتى، ماهى بزرگ ازحمله و يورش به ماهى کوچک دست برداشت. او باور کرده بود که رفتن به آن سوى آکواريوم و شکار ماهى کوچک، امرى محال و غير ممکن است!

در پايان، دانشمند شيشه ي وسط آکواريوم را برداشت و راه ماهي بزرگ را باز گذاشت.. ولى ديگر هيچگاه ماهى بزرگ به ماهى کوچک حمله نکرد و به آن‌سوى آکواريوم نيز نرفت !!!

میدانید چـــــرا ؟

ديوار شيشه‌اى ديگر وجود نداشت، اما ماهى بزرگ در ذهنش ديوارى ساخته بود که از ديوار واقعى سخت‌تر و بلند‌تر مى‌نمود و آن ديوار، ديوار بلند باور خود بود !

باوري از جنس محدودیت ! باوري به وجود دیواري بلند و غير قابل عبور ! باوري از ناتوانی خويش .

بیاییم همین الان دیوارهای بلند ناتوانی ویأس رو در هم بریزیم و مصداق این بیت قیصر قرار بگیریم .

موجیم و وصل ما از خود بریدن است

ساحل بهانه ای است رفتن ، رسیدن است

یک سخنران مشهور سیمینارش را با در دست گرفتن بیست دلار اسکناس شروع کرد او پرسید : چه کسی این بیست دلار را می خواهد ؟ دستها بالا رفت . او گفت : من این بیست دلار را به یکی از شما می دهم اما اجازه بدهید اول کاری را انجام دهم . او اسکناس ها را مچاله کرد و پرسید » چه کسی هنوز این ها را می خواهد ؟ باز هم دست ها بالا بودند . او جواب داد خوب اگر این کار را بکنم چه ؟ او پول ها را روی زمین انداخت و آن ها را لگد کرد بعد آنها را برداشت و گفت : حالا چه کسی آن ها را می خواهد ؟ باز هم دست ها بالا رفت . سپس گفت : هیچ اهمیتی ندارد که من با پول ها چه کردم . شما هنوز هم آن ها را می خواهید . چون ارزشش کم نشده و هنوز بیست دلار می ارزد . اوقات زیادی ما در زندگی رها می شویم ، مچاله می شویم و یا با تصمیم های که می گیریم و حوادثی که به سراغ ما می آیند آلوده می شویم و ما فکرمی کنیم که بی ارزش شده ایم اما هیچ اهمیتی ندارد چه چیزی اتفاق افتاده یا چه چیزی اتفاق خواهد افتاد شما هرگزارزش خود را از دست نمی دهید . کثیف یا تمیز ، مچاله یا چین دار شما هنوز برای کسانی که شما را دوست دارند بسیار ارزشمند هستید . ارزش ما در کاری که انجام می دهیم یا کسی که می شناسیم نیست .

ارزش ما در این جمله است که : « ما که هستیم ؟ »

هیچ وقت فراموش نکنید که شما استثنائی هستید .